งออกไปล่าสัตว์ทะเล ย่อมต้องตีสนิทให้ตั้งใจทำงานดีๆ หน่อย
จินเฟยเหยาฝืนใจกินสาหร่ายต้มคำหนึ่ง นี่คือต้มในน้ำเกลือ! จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นสลัด ก็มีเพียงรสน้ำเกลือ ชิมอาหารจานนึ่งต่อ ก็ยังเป็นนึ่งเกลือ ไม่ว่าวิธีทำจะเป็นแบบใด ทุ กอย่างมีเพียงรสเดียว รสน้ำเกลือ!
รสชาติแย่เกินไป นี่คืออาหารรสชาติแย่ที่สุดที่เคยกินในชาตินี้ รสชาติแย่กว่าถ่านที่ใต้เท้าหลงย่างออกมาอีก จินเฟยเหยาได้แต่วางตะเกียบ อธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าอิ่มแล ล้ว ที่จริงเนื่องจากข้าทุ่มเทฝึกบำเพ็ญ ดังนั้นจึงงดอาหารมานาน เพียงเพื่อนำเวลามาฝึกบำเพ็ญ”
“ว้าว ท่านจริงจังมาก ถึงกับละการกิน น่าเสียดายจริงๆ” ครอบครัวของเยี่ยจื่อมีสีหน้าเสียใจราวกับสาหร่ายทะเลบนโต๊ะเป็นอาหารเลิศรส จินเฟยเหยาไม่กินคือเสียของแท้ๆ
จากนั้นก็เห็นแต่ละคนในครอบครัวเยี่ยจื่อยกชามใหญ่เท่าใบหน้ากินสาหร่ายพวกนั้นคำโตๆ อย่างเจริญอาหาร จินเฟยเหยามองไปมองมาพบว่าไม่ถูกต้อง หรือว่าเผ่าปิศาจทั้งหมดเป็นตัวกินจุ!
“พั่งจื่อ เจ้าจะออกมากินหรือไม่” อาหา
