รเลิศรสแบบนี้จะลืมพั่งจื่อไปได้อย่างไร จินเฟยเหยาจึงล้วงในอก หิ้วพั่งจื่อออกมาวางบนโต๊ะ จากนั้นวางชามของตนเองลงเบื้องหน้ามัน ในนั้นใ ใส่สาหร่ายไว้ ทั้งหมดเป็นสาหร่ายที่นางคีบมาแล้วไม่อยากกิน
“อ๊บๆ!” พั่งจื่อพยายามประท้วง ตนเองเป็นสัตว์กินเนื้อ ผู้ใดจะกินพืชเลี้ยงปลาแบบนี้!
“สัตว์ภูติของท่านตัวนี้หน้าตาประหลาดมาก นี่มิใช่สัตว์ในทะเลสินะ?” เยี่ยจื่อกินพลางเอ่ยถามอย่างสงสัย
จินเฟยเหยาตบหัวพั่งจื่อพลางเอ่ยยิ้มๆ “นี่คือสัตว์ที่เติบโตในสระน้ำ”
“สระน้ำ? เป็นสถานที่ซึ่งน้ำมีขนาดแค่บ้านสินะ ถึงแม้ข้าไม่เคยไปจากก้นทะเลมาก่อน ทว่าเคยได้ยินมา สถานที่เล็กแค่นั้นจะอาศัยอยู่ได้อย่างไร แค่สระอาบน้ำ” เยี่ยจื่อส่ายศีรษะ ไม่ก กล้าจินตนาการว่าสถานที่แบบนั้นจะอาศัยอยู่ได้อย่างไร
จินเฟยเหยาเพียงยิ้มไม่ได้พูดมากความ มองนางกินสาหร่ายที่รสชาติแย่อย่างรวดเร็ว นางนั่งไม่ติดอยู่บ้าง ดังนั้นจึงบอกว่า “ข้ากินอิ่มแล้ว คิดจะออกไปดูข้างนอกหน่อย อย่างไรข้า
