เพียงมีโทสะขึ้นมา ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นว่างเปล่าก็อย่าหมายจะนำมันไปได้” เยี่ยจื่อหัวเราะอย่างดูแคลน
“อ้อ” จินเฟยเหยาพยักหน้ารับ วิญญาณจริงของตาเฒ่านั่นอยู่ที่นี่ครึ่งหนึ่งจริงๆ ผู้อื่นนำไปไม่ได้แน่นอน แต่ว่าข้าไม่เหมือนกัน เพียงแต่เพิ่งมาถึงรอสักระยะดีกว่า ทำความเข้าใจสภาพ พแวดล้อมรอบด้านแล้วค่อยว่ากัน ถึงอย่างไรมังกรปิศาจเฒ่าก็อยู่มาเกินหมื่นปีแล้ว แค่ไม่กี่วันไม่ต้องรีบร้อน
ปลาไป๋สุ่ยของผู้บำเพ็ญเซียนจางหลบหลีกผู้บำเพ็ญเซียนที่เหาะเหินและปลาไป๋สุ่ยตัวอื่นๆ ร่อนลงห่างจากถนนเส้นที่คึกคักที่สุดในเมือง มาถึงถนนสายเล็กๆ ที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน นนักทางด้านขวา เยี่ยจื่อพาจินเฟยเหยาลงจากปลาไป๋สุ่ย หลังจากเอ่ยขอบคุณผู้บำเพ็ญเซียนจางแล้วก็มองส่งปลาไป๋สุ่ยเหินขึ้นกลางอากาศออกจากเมืองไป่เหอ
จินเฟยเหยาเห็นปลาไป๋สุ่ยมุดออกจากวงเวท จึงเอ่ยปากถามว่า “เขารู้สึกว่าข้าอาจจะสังหารเจ้ากลางทางหรือติดหนี้แล้วหนีไปไม่คืนใช่หรือไม่จึงพาเจ้าและข้าส่งกลับมา”
เยี่ยจื่อมีสีหน้าแข็งทื่อ เอ่ยอย่างข
