ัดเขิน “มีเรื่องแบบนั้นที่ไหน เผ่าปิศาจเราสมัครสมานกันอย่างยิ่ง เขาเพียงกลัวว่าเจ้าจะติดหนี้แล้วหนีไปไม่คืน ไม่ได้กลัวว่าเจ้าคิดจะฆ่าข้า”
“อย่างนั้นหรือ ตอนนี้ต้องทำอะไร? แต่ข้าขอบอกไว้ก่อน ข้าฝึกบำเพ็ญอยู่ที่ป่าลึกในภูเขามานานปี ปกติไม่ค่อยได้ติดต่อกับเผ่าปิศาจอื่นๆ ติดต่อแต่พวกสัตว์เล็กๆ ข้าไม่เข้าใจกฎ ฎเกณฑ์ของพวกเจ้า” จินเฟยเหยาหาทางลงให้กับตนเองก่อน เนื่องจากไม่รู้ความสัมพันธ์ของเผ่าปิศาจและสัตว์ปิศาจอย่างกระจ่าง นางได้แต่พูดเหมือนสัตว์ปิศาจกลายเป็นสัตว์เล็กๆ จะฟังรู้เร รื่องหรือไม่ต้องดูความเข้าใจของนาง
เมื่อเยี่ยจื่อได้ยินว่าสัตว์เล็กๆ ก็ตะลึงงันไปจริงๆ พอรู้ว่าเป็นอะไรจึงเอ่ยถามอย่างสงสัย “เจ้าใกล้ชิดกับสัตว์ระดับต่ำที่ยังไม่มีสติปัญญาพวกนั้น หรือว่า…เจ้าถูกท่านพ่อท่า านแม่ทอดทิ้งไว้ในภูเขา ดังนั้นจึงเป็นเพื่อนกับพวกมัน”
ราวกับรู้สึกว่าเรื่องน่าจะเป็นอย่างที่ตนเองคิด เยี่ยจื่อจึงพึมพำกับตนเองอย่างลำบากใจ “มิน่าเล่า
