ะคิดเงินอย่างอ่อนระโหย ปิศาจผู้นี้ชราภาพเกินไป ผิวหนังเหี่ยวย ย่นจนเหมือนคนชราธรรมดาอายุหนึ่งร้อยปีที่ใกล้ตาย ใบหูมีลักษณะครีบปลาเหมือนเยี่ยจื่อ เพียงแต่จิตใจหดหู่โดยสิ้นเชิงไม่เหมือนเยี่ยจื่อ มองดูอย่างละเอียดเหมือนแบกหัวปลาเฒ่าไว้บน นคอจริงๆ
ปลาปิศาจเฒ่าเพิ่งตอบรับก็เริ่มไอ เยี่ยจื่อรีบเข้าไปลูบหน้าอกให้เขาสบายขึ้น “ท่านพ่อ ท่านไปพักด้านหลังเถอะ ที่นี่ให้ข้าดูแลก็พอ”
เวลานี้มีปลาชราอีกตัวเดินออกมาจากในประตูเล็กหลังร้าน จินเฟยเหยากะพริบตาปริบๆ จึงพบว่ามองผิดไป เป็นปิศาจเฒ่าที่แก่จนใกล้จะสิ้นลมเช่นเดียวกัน หากมิใช่ชุดที่สวมเป็นอาภรณ์ สตรี นางยังนึกว่าเป็นท่านลุงของเยี่ยจื่อเสียอีก
“เยี่ยจื่อ เจ้ากลับมาแล้ว?” ปิศาจเฒ่าที่เดินออกมาจากประตูเล็กเอ่ยปากถาม น้ำเสียงชราภาพยิ่ง ไม่แน่ว่าจะยืนสิ้นใจอยู่ตรงนั้น
“ท่านแม่ ต่อไปพวกท่านสามารถผ่อนคลายได้มากขึ้นแล้ว ข้าหาผู้รับใช้มาคนหนึ่ง พวกท่านสองคนไม่ต้องทำงานเฝ้าร้านแล้ว” เยี่ยจื่อบอกนา
