งด้วยรอยยิ้ม
จินเฟยเหยามองท่านพ่อของเยี่ยจื่อแล้วมองท่านแม่เยี่ยจื่อที่เดินออกมาช้าๆ พลางครุ่นคิดว่า ‘อายุขัยของเผ่าปิศาจยาวนานจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะแก่ชราได้ถึงขั้นนี้’
นางพบว่า ท่านพ่อท่านแม่ของเยี่ยจื่อมีพลังบำเพ็ญเพียรเพียงขั้นสร้างฐาน ยิ่งทำให้นางเชื่อมั่นมากขึ้นว่าเผ่าปิศาจไม่ใช่สัตว์ปิศาจที่เลื่อนขั้นขึ้นมา พวกเขาล้วนต้องถือกำเนิดออก กมาเหมือนกับเผ่ามนุษย์และเผ่ามาร
ได้ยินเยี่ยจื่อบอกว่าเชิญผู้รับใช้มา ท่านแม่เยี่ยจื่อเดินมาถึงเบื้องหน้าจินเฟยเหยาด้วยสายตาพร่ามัว พยายามเบิกตามองหลายครั้งก็เกือบจะตกใจจนขาอ่อนยวบ นางรีบยืนทรงกายเอ่ยอย่า างลนลานว่า “ผู้อาวุโสอย่าได้ถือสา บุตรสาวของข้าอายุยังน้อยไม่รู้ความ ทำตัวไม่ดีไปล่วงเกินท่าน”
อย่าเห็นว่านางแก่ชราใกล้ตาย แต่พลังจิตวิญญาณภายในกลับไม่เลว ถึงอย่างไรก็มีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานช่วงปลาย เพียงแต่ผิวหนังชราเกินไปหน่อย ที่จริงร่างกายไม่ได้อ่อนแออย่ างที่เห็น
“เจ้าเข้าใจผิดแล
