นี้ ถ้าเจ้าเชื่อข้า ข้าติดหนี้เจ้าไว้ก่อน รอจนข้าได้หญ้าวิญญาณมาจะคืนให้เจ้า”
“ช่างเถอะ ทำตามท่านลุงจางแล้วกัน บ้านข้าขาดผู้รับใช้คนหนึ่งพอดี ต่อไปข้าเฝ้าร้าน เจ้าออกไปหาสินค้า ทำงานให้ข้าเพียงพอแล้วก็จะให้เจ้าไป” เยี่ยจื่อครุ่นคิด ถ้าปล่อยนางไป ผู้ใด จะรู้ว่าจะใช้หนี้ได้เมื่อใด แค่ให้ที่พักและอาหาร จะไปหาผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่มาเป็นผู้รับใช้ได้จากไหน ถึงจะจ่ายเงินให้มากพอแต่ก็ไม่มีใครยอมทำ
“ข้าจะกลับพอดี ไปด้วยกันเถอะ” ไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนแซ่จางกลัวว่าจินเฟยเหยาจะหนีไปหรือไม่ หรือทางเดียวกันจริงๆ จึงเสนอว่าจะส่งพวกนางสองคนกลับโลกวิญญาณชิงหลิว
เยี่ยจื่อฉุดดึงมือของผู้บำเพ็ญเซียนจางอย่างยินดีและแย้มยิ้มเอ่ย “ข้าก็ได้นั่งปลาไป๋สุ่ยของท่านลุงจางน่ะสิ ขอบคุณท่านลุงจาง”
จินเฟยเหยาตั้งใจฟัง ถึงคำพูดของผู้บำเพ็ญเซียน อยู่ในทะเลยังอู้อี้อยู่บ้างไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น นี่คือโลกวิญญาณแห่งใหม่ ต้องฟังอย่างละเอียด หากรู้แต่แรกว่าเผ่าปิศาจและเผ ผ่ามนุษย์มีความสัมพันธ์ดีขนาดนี้ ตนเอ
