ลืมไปเรื่องหนึ่ง นั่นคือปู้จื้อโหยวมีของวิเศษ เห็นเบื้องหน้ากะพริบวาบ เขาหายวับไปจากที่เดิม จินเฟยเหยาก็ตกตะลึง “อ๊า! เจ้าบ้านี่!”
เงยหน้าขึ้นก็เห็นวงแสงสีแดงอันหนึ่งโจมตีมากระแทกนางลอยออกไปจนเกือบจะร่วงลงในทะเลทันที
“พลังวิญญาณ! รีบฟื้นฟูเร็วเข้า เปลี่ยนร่างสู้กับนางสักยกก็ได้!” จินเฟยเหยาถือศิลาวิญญาณชั้นบนก้อนหนึ่งไว้อย่างร้อนใจและโยนยาเสริมพลัง งใส่ปาก พลังวิญญาณน้อยเกินไปไม่เพียงพอจะเปลี่ยนร่าง ฮุ่นตุ้นก็ราวกับคลั่งไปแล้ว “เหตุใดคนของสำนักหลิงเถี่ยวจึงไม่มีคนรับช่วงต่อเลยสักนิด ห หรือไม่รู้ว่าพาคนอันตรายขนาดนี้ออกมาเป็นปัญหาใหญ่!”
ทันใดนั้น ฮุ่นตุ้นก็หมุนตัวหันหน้ามาทางจินเฟยเหยาและหยุดโจมตีคนอื่นๆ
จินเฟยเหยาเหลียวซ้ายแลขวา รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เหตุใดจู่ๆ ก็จ้องมองข้า?
ในขณะที่นางสงสัยก็เห็นใบหน้าของฮุ่นตุ้นแย้มยิ้มขึ้น ถึงจะเป็นสีหน้าอ่อนโยน ทว่าก็ไม่ทำให้คนเกิดความรู้สึกดี “คิดไม่ถึงว่าจะได้พบเทาเที่ย
