ที่นี่ ครั้งที่แล้วเจ้ากินมู่อวี๋[1]ของข้า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้า ในเมื่อวิญญาณจริงของพวกเรามาเจอกันก็มาจัดการคลี่คลายเรื่องนี้เถอะ”
“มู่อวี๋? นั่นคือสิ่งที่ทำจากไม้สินะ!” จินเฟยเหยากวาดมองรอบด้านอย่างรวดเร็ว พบว่าพวกเขาล้วนไม่มีปฏิกิริยาราวกับถ่ายทอดเสียงมาหานางคนเดียว ว
ไม่ถ่ายทอดเสียงไปถามก็ยังดี พอถามฮุ่นตุ้นจึงตะโกนเสียงแหลมขึ้นมา “เจ้านั่นแหละ! เครื่องโจมตีที่ทำจากไม้เจ้าก็กิน ผู้อื่นเพียงทำให้มันงดงามห หน่อย เจ้าจำเป็นต้องกลืนกินมันจนหมดอย่างชิงชังขนาดนี้ด้วยหรือ!”
ตอนนี้จินเฟยเหยามีโทสะและเดือดดาลอย่างยิ่ง ไม่ใช่เนื่องจากต้องแบกรับความผิดบวกกับถูกใส่ความแทนเทาเที่ยเสมอแต่เป็นเพราะเรื่องที่เทาเที่ย กระทำ กินก้นตนเองถึงจะทรมานตัวเองแต่สิ่งที่กินก็ยังเป็นเนื้อ ทว่ากินเครื่องดนตรีที่ทำจากไม้นับเป็นเรื่องอะไร!
นางด่าทออย่างอารมณ์ไม่ดี “วิญญาณจริงของเจ้านั่นถูกข้าควบคุมแล้ว ใครแทะมู่อวี๋ของเจ้าเจ้าก็ไปหาคนนั้นสิ เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย เจ้ายังไม่รี