ฮุ่นตุ้นยังไม่มีปฏิกิริยา
“ไม่ให้ก็บอกสักคำสิ แล้วเจ้าต้องการตานศักดิ์สิทธิ์ของข้าหรือไม่ กินหยวนอิงของข้าแล้วสามารถเลื่อนเป็นขั้นแปลงจิตได้นะ” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ แล้วถามอีก
“…” ฮุ่นตุ้นยังคงไม่สนใจนางดังเดิม แม้แต่เรื่องสำคัญขนาดนี้ก็ทำให้นางมีปฏิกิริยาไม่ได้
“เมื่อครู่ข้าก็บอกแล้ว สัมผัสทั้งห้าของนางถูกปิดกั้น ไม่ได้ยินและพูดไม่ได้ เจ้าต้องถ่ายทอดเสียงหานางโดยตรง” จู๋ซวีอู๋เงยหน้าขึ้นมองและเอ่ยเตือนนาง
“อ้อ เมื่อครู่ยุ่งอยู่กับการกินสุกรผีเสื้อหยก จึงไม่ได้ยิน” จินเฟยเหยายิ้ม ที่แท้ต้องใช้การถ่ายทอดเสียง ดังนั้นนางจึงถ่ายทอดเสียงไปว่า “นี่ เจ้าได้ยินหรือไม่?”
รออยู่ครู่หนึ่ง ฮุ่นตุ้นก็ไม่ถ่ายทอดเสียงตอบกลับมา จินเฟยเหยามองนางอย่างหมดวาจา ครุ่นคิดแล้วเดินไปเบื้องหน้า ดึงปีกของนางถอนขนหลายอันลงมาอย่างแรง
ฮุ่นตุ้นที่เดิมทียังหลับตากระโดดขึ้นมาทันที สีหน้าบิดเบี้ยวอย่างเดือดดาล จากนั้นในหูของทุกคนก็ได้ยินเสียงร้องอย่างมีโทสะดังมา เสียงร้องแหลมบาดหูอย่างยิ่ง ถึงใช้มือปิดหู ก็กั้นเสียงกรีดร้องแหลมไม่ได้
จู๋ซวีอู๋รีบพุ่งปราดมา คว้ามื
