อของฮุ่นตุ้นและเริ่มปลอบโยน เสียงยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผ่านไปครู่หนึ่งฮุ่นตุ้นค่อยๆ สงบลง เสียงกรีดร้องแหลมจึงยุติ
“มีวิธีหลอกล่อจริงๆ รู้จักปลอบโยนคนขนาดนี้” จินเฟยเหยามองจู๋ซวีอู๋อย่างดูแคลน คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีด้านที่อ่อนโยนขนาดนี้
ปู้จื้อโหยวยื่นมือไปหยิกเจ้าตัวการร้าย “เจ้าทำเรื่องงามหน้าอะไรอีกล่ะ!”
จินเฟยเหยายกมือด้วยสีหน้าใสซื่อให้เขาดูขนปีกหลายอันในมือ “ข้าเห็นนางไม่สนใจข้าจึงดึงขนปีกหลายอัน”
“มือบอนนักนะ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรเจ้าก็ไปได้แล้ว ไหนว่าจะหาสถานที่หลอมสร้างหุ่นเชิด” ปู้จื้อโหยวตบบ่าของนาง เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
“เข้าใจผิดไปหรือไม่ เจ้ากับจู๋ซวีอู๋รวมหัวกันคิดจะไล่ข้าไป?” จินเฟยเหยามองเขาอย่างตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าเขาดึงดันจะติดตามตนเองมา ตอนนี้เพิ่งสร้างความสัมพันธ์กับจู๋ซวีอู๋ ขนาดยังไม่ได้พบทางสิบเอ็ดหอก็คิดจะไล่ตนเองไป
ปู้จื้อโหยวเลิกคิ้วเอ่ยถามอย่างสงสัย “เจ้าคิดจะรั้งอยู่ที่นี่จริงๆ?”
“ถึงข้าจะไม่ต้องอยู่ที่นี่ แต่พวกเจ้าก็ไล่ข้าไปไม่ได้ ข้าอยากไปย่อมจากไปเอง แต่เจ้าจะไล่ข้าไปไม่ได้” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างไม่พอ
