จมีโอกาสได้รู้จักคนของสำนักฟ้า ถึงตอนนั้นการเจรจาจะง่ายขึ้น” ปู้จื้อ อโหยวครุ่นคิดและตัดสินใจไปสำนักหลิงเถี่ยวสักครา
จินเฟยเหยาเลิกคิ้วมองเขา “เจ้าคิดจะทำอะไร ข้าไปทำความชั่ว เจ้าจะเจรจาอะไรได้ คงมิใช่คิดจะดูว่ามีหลักฐานอะไรที่เจ้าสามารถใช้ข่มขู่คนอื่นได้หรือไม่ จากนั้นใช้สิ่งนี้มาแลกเ เปลี่ยนเพื่อให้สำนักหลิงเถี่ยวสนับสนุนซื่อเต้าจิงเปิดร้านหรอกนะ”
“เจ้ายอดเยี่ยมมาก ข้าเพิ่งคิดแบบนี้เจ้าก็รู้” ปู้จื้อโหยวหัวเราะหึๆ
“จำเป็นต้องเดาด้วยหรือ นอกจากเรื่องประเภทนี้แล้วเจ้าจะทำอะไรได้ ครั้งนี้เอาอย่างไร จะไปกลางวันหรือจะไปกลางคืน?” จินเฟยเหยานำถุงเฉียนคุนและป้ายหยกใส่ในอก ไม่มีความคิดจะ ะแบ่งให้ปู้จื้อโหยวเลยสักนิด นายน้อยคิดจะได้สิ่งของจากคนยากไร้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ปู้จื้อโหยวจ้องมองนางใส่สิ่งของในอก แล้วพึมพำกับตนเอง “ในสำนักมีคนมากมาย พวกเราไปตอนกลางคืน”
“ก่อนหน้านี้เจ้าเพิ่งบอกว่าคนมากปะปนเข้าไปได้ง่าย ตอนนี้เหตุใดจึงบอกว่าคนมากต้องไ
