ปตอนกลางคืน?” จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
“โง่งม สถานที่แตกต่างกันวิธีการที่ใช้ก็แตกต่างกัน คลังเก็บของเมื่อครู่สถานที่เล็ก อีกทั้งตรงประตูมีคนไปมามากมาย ส่วนในสำนักล้วนเป็นพวกหน้าเดิมๆ ที่เห็นมาหลายสิบปีถึงหลา ายร้อยปี ยังมีสัญญาณลับ เสื้อผ้า และสัญลักษณ์ ไม่เช่นนั้นใครๆ ก็สามารถปะปนเข้าไปในสำนักผู้อื่นได้” ปู้จื้อโหยวถลึงตาใส่นางอย่างดูแคลน คิดไม่ถึงว่าจะไม่แบ่งสิ่งของให้จริงๆ ๆ ยายขี้งก
จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ ไม่โต้เถียงกับเขา การโต้เถียงน่าเบื่อไปชั่วขณะ ใส่ถุงเฉียนคุนก่อนจึงเป็นเรื่องสำคัญ ตอนนี้นางอารมณ์ดีอย่างยิ่ง แค่มองคร่าวๆ ก็รู้ว่าตนเองร่ำรวยแล้ว แค่เห็นชื่อสิ่งของที่บันทึกลงบนป้ายหยกก็รู้ว่าเป็นของดี อีกทั้งตอนดูถุงเฉียนคุนเมื่อครู่ ในนั้นยังเปล่งแสงอันงดงามออกมารอบด้าน ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่ไม่เคยพบเห็ นมาก่อน
“ไปเถอะๆ พวกเราไปช้าๆ ก่อน ตอนกลางคืนค่
