ข้าเคยเจอมาในโลกวิญญาณ” จินเฟยเหยาสูดลมหายใจลึกๆ เดิมทีคิดจะสูดปราณวิญญาณอันเข้มข้น กลับถูกกลิ่นเนื้อที่หอมจนเอียนทำให้สำลัก
“ฮุ่นตุ้น เพิ่งขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายคิดไม่ถึงว่าจะมีกลิ่นเข้มข้นขนาดนี้ หรือว่าการที่มนุษย์ถูกวิญญาณจริงยึดครองทั้งหมดและการที่วิญญาณจริงถูกมนุษย์ครอบครองมีความแตกต่าง งกันมากขนาดนี้?” นางเอ่ยถามอย่างสงสัย หนังสุกรผีเสื้อหยกเกือบจะถูกนางโยนทิ้งไปนอกสมอง
ถึงแม้ที่นี่สามารถมองเห็นยอดเขาเหล่านี้ได้ แต่ยังอยู่ห่างอีกช่วงระยะหนึ่ง ทว่ากลิ่นเนื้อของฮุ่นตุ้นกลับลอยมาถึงที่นี่ ขณะที่กำลังชื่นชมอยู่ จินเฟยเหยาพลันนึกถึงเทาเที่ ยตัวจริงในแดนเทพ ข้างกายเจ้าหมอนี่เต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญเซียนที่เหาะขึ้นมาและร่างจริงของสัตว์เทพ ได้กลิ่นเหล่านี้ทุกวัน ต้องได้กลิ่นจนเอียนและสูญเสียการรับกลิ่นไปแน่
เนื่องจากเจ้าตัวกินก้นดมได้กลิ่นหอมมากมาย เห็นอาหารเลิศรสวิ่งไปวิ่งมาอยู่เบื้องหน้ากลับได้แต่มองทว่ากินไม่ได้ ดังนั้นจึงเสียสติไปเสียแปดส่วน กินผู้อื่นยังมีคนคัดค้าน
