าไปอย่างหุนหันคงไม่ค่อยดีนัก” จินเฟยเหยาลูบคาง แสร้งทำท่าทางลังเลเอ่ยพึมพำกับตนเอง
ผู้บำเพ็ญเซียนเฝ้ายามช่างเอาใจใส่จริงๆ ทำให้นางวางใจอย่างที่สุดทันที “ผู้อาวุโสไม่ต้องคิดมาก นั่นคือเรือซื้อสินค้า สัญลักษณ์บนเรือเป็นของสำนักหลิงเถี่ยว เรือซื้อสินค้า าเหล่านี้ล้วนจอดอยู่ในสถานที่เดียวกัน สามารถชมดูได้ตามสบายไม่รบกวนหรอก”
“สำนักหลิงเถี่ยว ข้าเคยได้ยินมาว่าเป็นสำนักที่ร้ายกาจมาก” มุมปากของจินเฟยเหยายกเป็นรอยยิ้ม
จินเฟยเหยาและปู้จื้อโหยวห้อตะบึงไปยังลานลั่วเซียนในเมืองภายใต้สายตาภาคภูมิใจของผู้บำเพ็ญเซียนเฝ้ายาม
ลานลั่วเซียนหาได้ง่ายดายยิ่ง ขอเพียงเข้าเมืองและเดินตรงไปข้างในตามถนนใหญ่ ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามกว่าก็เดินมาถึง นั่นเป็นพื้นที่ว่างซึ่งสามารถจอดเรือเหาะยาวร้อยจั้งได้ห ห้าสิบกว่าลำ บนพื้นปูอิฐสีสันสดใสมีลวดลาย นอกจากเรือเหาะยังมีรถวิญญาณนับร้อยคัน บนลานลั่วเซียนในเวลานี้มีเรือเหาะยาวร้อยจั้งจอดอยู่ยี่สิบกว่าคัน ส่วนมุมหนึ่งมีเรือเ
