ปู้จื้อโหยวจึงได้แต่หยุดลง
จินเฟยเหยาเห็นเรือเหาะบินเข้าเมืองทางอากาศ ก็รู้สึกหัวสมองพองโต ในเมืองกว้างใหญ่ขนาดนี้ ถึงรู้ว่าเรือเหาะที่มีความจุปริมาณมากขนาดนี้จอดที่ใด แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไ ไล่ตามได้ทัน
ทันใดนั้น นางก็เห็นบรรดาคนเฝ้ายามตรงประตูเมือง จึงเดินเข้าไปถามว่า “ขอสอบถามหน่อย ข้าเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก เมื่อครู่เห็นขบวนรถอันงดงามเหาะผ่านไปทำให้ข้ารู้สึกประหลา าดใจอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่าบ้านเกิดเมืองนอนของท่านจะมีเรือเหาะที่งดงามขนาดนี้ คิดจะเข้าไปดูใกล้ๆ หน่อย แต่ไม่รู้ว่าจะให้ผู้อื่นชมดูหรือไม่”
นางประจบประแจงได้ดีจริงๆ ผู้บำเพ็ญเซียนเฝ้ายามได้ยินคนต่างโลกชื่นชมสิ่งของในโลกวิญญาณของตนเองขนาดนี้ก็รู้สึกภาคภูมิใจยิ่ง เอ่ยอย่างสุภาพมีมารยาท “ผู้อาวุโสไม่ต้องเกรงใ ใจ เรือเหาะเหล่านี้จอดอยู่ที่ลานลั่วเซียนตรงใจกลางเมือง สามารถชมดูได้ตามสบาย”
“ดียิ่งนัก เพียงแต่ถ้าบนเรือเหาะมีบุคคลสำคัญ ข้
