นกระบวนการแล้วทำเป็นเนื้อให้ตนเองกินหรือ ถึงกินอยู่ในปาก สัมผัสและรสชาติจะเป็นเนื้อเหมือนกัน แต่เนื้อแท้ของมันยังเป็นอุจจาระสุนัขอยู่ดี!
หลังปู้จื้อโหยวหัวเราะจนเพียงพอจึงตบไหล่จินเฟยเหยา “เจ้าจะมีโทสะทำไม ถ้าเจ้าอยากกินก็สามารถไปกินที่เท่ออู้ถังได้ ผู้อื่นก็บอกแล้วว่าอาหารในนั้นล้วนเป็นของแท้ ขอเพีย ยงเจ้าไม่ซื้ออาหารตามท้องถนนก็พอ อีกอย่างเจ้าก็เป็นขั้นกำเนิดใหม่แล้ว กินของพวกนี้ไปเจ้าก็ไม่ตายเสียหน่อย”
“ไม่กินแล้ว! กินอะไรกัน ขอเพียงเป็นสิ่งที่กินได้ในโลกวิญญาณแห่งนี้ ข้าจะไม่กินอีกเลยสักชิ้น!” จินเฟยเหยาโยนผลไม้เชื่อมในมือลงพื้นแล้วด่าทออย่างดุร้าย
“อ้อ?” ปู้จื้อโหยวหัวเราะหึๆ “แล้วตานสัตว์ปิศาจที่ได้มาเมื่อครู่ล่ะ?”
จินเฟยเหยาพูดไม่ออก จากนั้นยักไหล่เอ่ยอย่างเบาสบาย “ข้าจะให้พั่งจื่อเลียดูก่อน ฝีมือทดสอบพิษของมันร้ายกาจมาก”
ปู้จื้อโหยวมองไปตรงที่ซึ่งพั่งจื่อนั่งอยู่ เห็นมุมปากของมันกระตุกขึ้นนิดๆ กำลังแอบหัวเราะ เขานึกขึ้นได้ พั่งจื่อที่ปกติมีของกินก็จะแย่ง พอ
