!”
“ข้ากำลังคิดว่า แนะนำให้เจ้างดอาหารตั้งนานแล้ว กินนั่นกินนี่ทั้งวัน ตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ ขนาดปากยังย้อมเป็นสีม่วง ลิ้นยิ่งเป็นสีม่วงจนออกดำ ฮ่าๆๆ” ปู้จื้อโหยวกุม ท้องหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าอัปลักษณ์ของจินเฟยเหยาช่างน่าขำจริงๆ
“สถานที่บ้าๆ ผู้ดูแลของร้านเจ้าพูดจาเหลวไหลทั้งนั้น บอกว่าพื้นที่กว้างใหญ่ทิวทัศน์งดงามอะไรก็ดีไปหมด เห็นได้ชัดว่าเป็นของปลอมทั้งสิ้น” จินเฟยเหยาด่าทออย่างไม่สบอารมณ์ มีช ชีวิตอยู่มาตั้งหลายร้อยปี เป็นครั้งแรกที่เจออาหารปลอม
ที่แท้เป็นคนบ้าประเภทไหนจึงใช้สิ่งมีพิษใส่ลงในอาหารที่ตนเองกินเพียงเพื่อให้งดงามน่ามองและเพิ่มรสชาติ ถ้าบอกว่าไม่มีความสามารถคิดจะทำให้ดีหน่อยยังพอมีเหตุผล แต่เห็นได้ชั ดว่าสิ่งที่ส่งไปขายยังโลกอื่นล้วนเป็นของแท้ราคายุติธรรม เพราะเหตุใดที่แหล่งผลิตกลับเป็นของปลอม ไม่เข้าใจเลยว่าคนพวกนี้กำลังคิดอะไรอยู่
นี่มิใช่นำเนื้อแสนอร่อยไปให้เพื่อนบ้านกิน จากนั้นตนเองนำอุจาระสุนัขมาผ่า
