ปิศาจขั้นห้าขั้นหกไปมาเป็นประจำ พวกเขาจนหนทางจริงๆ จึงได้แต่ติดตามอยู่ด้านหลัง
โดยพื้นฐานพวกเขาต่างมีความไม่พอใจแน่นอก มีโทสะแทบตายแต่กลับไม่กล้าพูดจาว่าร้ายเสียงดัง หูของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตเฉียบไวมาก อยู่ว่างไม่มีอะไรทำก็อยากจะหาคนมาเล่น นสนุกใจแทบขาด ถึงอย่างไรไม่ว่าติดตามกี่วัน ภายในสิบวันก็สามารถเร่งรุดถึงเซิ่งหลิงซื่อตี้ได้จึงได้แต่ติดตามโดยไม่มีทางเลือก
เดิมทีจินเฟยเหยานึกว่ามีเพียงขบวนของสำนักฟ้าจึงเป็นเช่นนี้ ทว่าเหาะมาไม่กี่วัน นางก็ได้เห็นหลายครั้ง ไม่ว่าสำนักดินหรือสำนักวิญญาณ ขอเพียงเป็นฝั่งที่สำนักยึดครองอยู่ นอกจากศิษย์เล็กๆ แล้ว คนอื่นๆ ที่เดินทางล้วนเดินกับขบวนรถ นอกจากขนาดและระดับความงดงามของเรือเหาะมีการแปรเปลี่ยนแล้ว จำนวนรถวิญญาณเบิกทางก็แตกต่างกัน
“จริงๆ เลย มีเวลาว่างมาทำเรื่องพวกนี้ มิสู้บินให้เร็วหน่อยดีกว่า” จินเฟยเหยาเป็นคนต่างโลก เอ่ยคำพูดระคายหูหลายประโยคก็ไม่เป็นไร ที่นี่คือโลกวิญญาณที่มีชื่อเสียงที่สุด
