ด คงไม่ทำให้คนต่างโลกอย่างนางลำบากใจหรอก
ปู้จื้อโหยวเห็นระหว่างที่นางพูดจาโยนสิ่งของเข้าปากจึงเอ่ยถามว่า “เจ้ากินอะไรอีกล่ะ?”
“นี่หรือ ผลไม้เชื่อมแสนอร่อย” จินเฟยเหยาชูห่อกระดาษในมือ ด้านในคือผลไม้เชื่อมที่นางซื้อก่อนขึ้นรถวิญญาณที่เมืองหลินไห่ หลังจากได้กินของสิ่งนี้ในร้านซื่อเต้าจิง นา างก็ชื่นชอบรสชาตินี้มาก ดังนั้นพอมาที่นี่จึงหาเวลาว่างไปซื้อมาห่อหนึ่ง
“เจ้าดูสิ สีสันงดงามอย่างยิ่ง” สิ่งที่นางถือในมือคือผลไม้เชื่อมสีม่วง สีสันงดงามอย่างยิ่ง
“งดงาม แต่สีสดเกินไป คงไม่ติดมือนะ” ปู้จื้อโหยวมองแล้วหัวเราะสนุกสนาน
“เป็นไปได้อย่างไร” จินเฟยเหยาโยนผลไม้เชื่อมชิ้นนี้เข้าปาก จากนั้นเลียนิ้วพลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ กำลังเตรียมจะหยิบอีกชิ้น พบว่าไม่รู้นิ้วกลายเป็นสีม่วงตั้งแต่เมื่อใด
“เอ๋ นิ้วกลายเป็นสีม่วงแล้ว?” นางมองนิ้วอย่างตกใจ จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองปู้จื้อโหยว
ปู้จื้อโหยวนิ่งอึ้งไป พบว่าจินเฟยเหยาไม่เพียงมีนิ้วสีม่วง แม้แต่ปากและลิ้นก็เป็นสีม่วงด้วย รู้สึกน่าขำทั้งยังไม่เข้าใจ ปกตินอกจากสูบยาเขาไม่ค่อยกินอ
