าหารเท่าใด แม้แต่ อาหารที่เตรียมไว้ในซื่อเต้าจิงก็คร้านจะกิน เขาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ขบคิดอย่างละเอียด เรื่องของโลกวิญญาณเหอเซี่ยที่เขาไม่รู้มีมากมายเกินไป ท่าทางต้องรั้งอยู่ ที่นี่หลายสิบปี ไม่เช่นนั้นในฐานะที่เป็นนายน้อยของซื่อเต้าจิงแล้วไม่รู้อะไรเลย คงเสียหน้ามาก
จินเฟยเหยาหงุดหงิด ปากกลายเป็นเช่นนี้ขายหน้ายิ่ง นางเหลียวซ้ายแลขวา พบว่าผู้บำเพ็ญเซียนรอบด้านมีคนแอบหัวเราะ ดังนั้นนางจึงใช้มือดูด ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานที่อยู่ ใกล้นางที่สุดก็ถูกจับตัวมา
“สหายเซียนท่านนี้ อธิบายหน่อยได้หรือไม่?” เห็นสีหน้าหวาดกลัวของคนผู้นี้ จินเฟยเหยาจึงเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน
“ผู้อาวุโส…ปากของท่านกลายเป็นสีนี้เนื่องจากผลไม้เชื่อมย้อมสี สีหลุดจึงติดลงไป สิ่งของแบบนี้ให้คนธรรมดากิน ไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนคนใดกินสิ่งของแบบนี้” ถึงใบหน้านางจะมีรอยยิ้ มบางๆ ทว่าโทสะที่สะกดไว้
