ยังทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้หวาดกลัว
“ย้อมสี?” จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว “ตอนข้ากินที่โลกวิญญาณซิงหลัวไม่เห็นติดสีเลย”
ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นชะงักนิดหนึ่งแล้วยิ้มขมขื่น “ผู้อาวุโส สิ่งของที่ขนส่งไปโลกภายนอกล้วนเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แต่สิ่งของที่ตนเองกินในยามปกติล้วนผสมลงไป ไม่เพียงผลไม้เ เชื่อมเหล่านี้ย้อมสีที่มีพิษเล็กน้อย แม้แต่พวกธัญพืชที่คนธรรมดากินก็เจือปนอาหารสัตว์”
เห็นจินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าสงสัย ผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้ก็พูดขึ้นมา “ในผลไม้เชื่อมใส่ผงศิลาเจ็ดสี สีสันของศิลาเหล่านี้งดงาม ใช้แช่ผลไม้เชื่อมสามารถทำให้สีสันงดงามขึ้ น ทั้งยังโรยข้าวจากอุจจาระของสัตว์เซียงหยวน ทำให้ยิ่งมีกลิ่นหอม ให้สัตว์ปิศาจที่เลี้ยงไว้เป็นอาหารกินยารักษาบาดแผลเพื่อทำให้เจริญเติบโตเร็วขึ้น เพียงแต่เนื้อจะมีแสงสี ฟ้าในยามราตรี แม้แต่ยาที่กินในยามปกติพวกเราก็หลอมกันเอง ส่วนมากที่ขายในร้านใช้ยาปลอม บางแห่งวาดชั้นแวววาวบนผิวยาระดับต่ำจน
