จ้า?”
“ไม่รู้สิ เขาออกไปท่องเที่ยวหาประสบการณ์นานแล้ว เส้นทางที่ไปก็เป็นเส้นทางของโลกระดับเทพ ส่วนซื่อเต้าจิงมีคนสนิทของเขาทำ ข้าเป็นเพียงคนอิสระคนหนึ่ง ขนาดใช้ฐานะนายน้อ อยไปทำงานให้พวกเขายังต้องจ่ายศิลาวิญญาณให้ข้า” ปู้จื้อโหยวหัวเราะอย่างภาคภูมิ
จินเฟยเหยายักไหล่เอ่ยอย่างดูแคลน “เจ้านี่เป็นลูกกตัญญูจริงๆ แม้แต่ศิลาวิญญาณของพ่อก็เอา”
“ถ้าไม่เอาศิลาวิญญาณเจ้าก็เลี้ยงข้าสิ”
“ฝันไปเถอะ”
ทั้งสองคนไม่มีอะไรทำก็ปะทะคารมกัน ภายใต้การทำงานที่เชื่องช้าของปู้จื้อโหยว ใช้เวลาสิบกว่าวันจึงจัดการเรื่องทั้งหมดแล้วเสร็จ แผนที่ก็ทำออกมาหมดแล้ว ทั้งหมดใช้กระดาษหนัง งสัตว์กันน้ำอันทนทานวาด เนื้อหาแทบจะเหมือนในกระจกสภาพโลกวิญญาณราวกับพิมพ์เดียวกัน ผู้บำเพ็ญเซียนที่ออกจากสำนักไปหาสมบัติสามารถมีในมือคนละแผ่น นอกจากไม่กันไฟแล้ว ถึงร่ วงทะเลก็ยังไม่เปื่อย
“รีบไปหน่อย! จะไม่ทันแล้ว” เพิ่งจัดการเรื่องที่นี่เสร็จ จินเฟยเหยาก็ลากปู้จื้อโหยวให้รีบไปตามเส้นทา
