วก็ถือว่าโชคดีแล้ว”
จินเฟยเหยากัดฟันไม่คิดจะถกเถียงปัญหาเรื่องคุณสมบัติกับมันอีกต่อไป “ยังจะพูดอีก พวกท่านตายแล้วก็ขึ้นแดนสวรรค์สิ ยังเอาวิญญาณจริงลงมาทำอะไร?”
“ทำอะไร? ยังจะทำอะไรได้ ย่อมต้องหาคนรับใช้หลายคนมาให้ตนเองน่ะสิ” มังกรปิศาจเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
“คนรับใช้?” จินเฟยเหยามีสีหน้างุนงง ความคิดนี้ไม่เหมือนกับที่นางจินตนาการไว้เลยสักนิด เบือนหน้าไปมองอินเยวี่ย พบว่าเขามีสีหน้ารู้กระจ่างมานานแล้ว จินเฟยเหยาก็โง่งมไปท ทันที
ในจินตนาการของนาง วิญญาณจริงของบรรดาสัตว์เทพลงมาจากแดนสวรรค์ต้องมีแผนการร้ายใหญ่หลวงแน่ ถ้าไม่ใช่ทำให้เกิดการสู้รบก็ต้องทำลายสันติสุขอะไรเทือกนั้น คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเห หตุผลนี้ หาคนรับใช้? นี่นับเป็นเหตุผลอะไร
ราวกับมังกรปิศาจคร้านจะพูดเรื่องน่าเบื่อหน่ายเหล่านี้อีกจึงไม่สนใจจินเฟยเหยาและนอนลงแกล้งตายต่อ
อินเยวี่ยเห็นจินเฟยเหยาตกตะลึงเกินไป จึงดึงนางมาบอกว่า “ในอดีตข้าก็เคยถามปัญหาแบบเดียวกัน ผู้อาวุโสมังกรเคยบอกข้า ข้าจะคลายความสงสัยให้เจ้า
