หลุดพ้นการควบคุมของเทาเที่ยแก่ข้าได้หรือไม่?” จินเฟยเหยาถามด้วยส สีหน้าจริงจัง
ที่แท้เรื่องนี้ มังกรปิศาจเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “วิญญาณจริงของเผ่าปิศาจไม่ได้ทำให้เจ้าตายเสียหน่อย มีเพียงคนที่ไม่เป็นเคล็ดวิชาทงเสินจึงถูกควบคุมโดยสมบูรณ์ อย่างเจ้าเหาะขึ นแดนสวรรค์ไปเทาเที่ยก็ไม่อยากรับไว้หรอก อีกทั้งวิญญาณจริงและเลือดเนื้อของข้าก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด เจ้าจะไปตามหาที่ไหน!”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้ ถ้าอินเยวี่ยเหาะขึ้นไปได้ก็จะไม่ถูกควบคุมหรือ?” จินเฟยเหยามองอินเยวี่ย
“ตอนนี้เขายังไปไม่ได้ ต้องฝึกจนกลายเป็นโห่วจึงเหาะขึ้นสวรรค์ได้ ไม่เช่นนั้นได้แต่เป็นราชันศพหมื่นปีอยู่ที่นี่” มังกรปิศาจส่งเสียงขึ้นจมูก ราวกับมีความสัมพันธ์ไม่ค่อยดี กับโห่ว
“โห่ว? ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่ตายอีก ค่อยๆ ฝึกไป” จินเฟยเหยาตะลึงงัน จากนั้นเอ่ยพลางตบบ่าอินเยวี่ย
อินเยวี่ยยิ้มน้อยๆ ไม่เอ่ยวาจา
คำพูดก็เอ่ยจบแล้ว เรื่องราวก็เข้าใจแล้ว จินเฟยเหยาปัดไม้ปัดมื
