้ จินตนาการไม่ออกว่าในอดีตเป็นสถานที่เช่นไร
“เห็นร่องน้ำที่แห้งขอดเบื้องหน้าหรือไม่? ที่นั่นเมื่อก่อนเคยเป็นแม่น้ำ ลำน้ำใสแจ๋วมีปลากระโดดเป็นแม่น้ำที่งดงามที่สุดในโลกวิญญาณแดนเซียน แต่แห้งไปสี่พันปีแล้ว” อินเยวี่ยชี้พื้นที่เว้าเบื้องหน้าและบอกเบาๆ
จินเฟยเหยาขมวดคิ้วมองดูอยู่นาน มองไม่ออกเลยสักนิดว่าเป็นร่องน้ำ ดูแล้วไม่แตกต่างอะไรจากสถานที่อื่นๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง อินเยวี่ยก็ชี้ยอดเขาหัวโล้นที่ไม่มีหญ้าขึ้นสักต้นเบื้องหน้าอีกแล้วเอ่ยว่า “ที่นั่นเมื่อก่อนชื่อว่าภูเขาหลิวซิงมีปราณวิญญาณเข้มข้นเป็นสถานที่อันยอดเยี่ยมในการสร้างถ้ำเซียน มีผู้บำเพ็ญเซียนลงมือต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงถ้ำในนั้นเป็นประจำ”
จากนั้นเขาก็หัวเราะเย้ยหยันตนเอง “ตอนนี้ไม่มีปราณวิญญาณแม้แต่นิดเดียว มอบให้ยังไม่มีใครต้องการ”
“ข้าได้ยินว่าโลกวิญญาณน้ำพุเหลืองไม่มีเผ่ามาร ทั้งหมดเป็นผู้ฝึกวิชาชั่วร้าย และมาเข้าร่วมงานประชุมวิญญาณได้ด้วย” จินเฟยเหยาครุ่นคิดแล้วเอ่ยถามเรื่องอื่น
“แค่ไปเดินผ่านเวทีตามสบายเท่านั้น หลักๆ คือเพื่อไปทำการค้า พวกเขากลัวพวกเราจะแพร่โรคระบาดไปถ้าไม่ให้พวกเราเข้าร่วม ถ้าไม่มีคนธรรมดาพวกเขาก็ไม่มีทางเพิ่มจำนวนผู้บำเพ็ญเซียนได้
