” อินเยวี่ยเอ่ยราวกับไม่มีอะไร
“เมื่อสี่พันปีก่อนที่นี่ชื่อโลกวิญญาณแดนเซียน ได้ฟังเจ้าแนะนำแบบนี้ น่าจะเป็นโลกวิญญาณที่งดงามและมีปราณวิญญาณเข้มข้น เพราะเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้?” จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
อินเยวี่ยนั่งบนพรมบินของนางและหันหน้ามายิ้มให้ “เพราะข้า โลกวิญญาณแดนเซียนจึงเปลี่ยนเป็นโลกวิญญาณน้ำพุเหลือง”
“หา?”
“เมื่อสี่พันปีก่อน ข้ายังเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ ส่วนโลกวิญญาณแดนเซียนไม่มีเผ่ามารและไม่มีผู้ฝึกวิชามาร ทุกคนล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนสำนักอันเที่ยงธรรม ปีนั้น ข้าถูกคนสังหาร หยวนอิงถูกดับชีพ ซากศพจมลงในแม่น้ำและถูกพัดพาไป จากนั้นก็ถูกน้ำซัดมาริมฝั่งร่วงลงใต้รากต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ถ้าไม่เกิดเหตุไม่คาดฝัน ข้าคงจะเน่าเปื่อยกลายเป็นกระดูกและรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโคลนในแม่น้ำ” อินเยวี่ยเล่าด้วยรอยยิ้ม สงบนิ่งราวกับเล่าเรื่องของคนอื่น
“น่าเสียดาย ข้าฟื้นขึ้นมา จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดมันจึงเลือกข้า”
จินเฟยเหยาเดาออก มันที่เขาเอ่ยถึงน่าจะเป็นวิญญาณจริงของฮั่นป๋า นี่ก็เป็นเรื่องที่นางไม่เข้าใจ เพราะเหตุใดเทาเที่ยจึงเลือกนาง
อินเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมองท้องนภา หวนนึกถึง
