ว่าอย่าง งไร นางเงยหน้าขึ้นตอบอย่างอารมณ์ไม่ดี “เมื่อครู่ความหมายของเจ้าคือพลังบำเพ็ญเพียรของข้าต่ำเกินไป ขนาดขยะยังเห็นเป็นสิ่งล้ำค่าใช่หรือไม่!”
อินเยวี่ยหัวเราะหึๆ หมายความเช่นนี้จริงๆ
จากนั้นจินเฟยเหยาตัดสินใจไปเอากระดูกมังกรปิศาจที่โลกวิญญาณน้ำพุเหลืองก่อนแล้วค่อยไปโลกวิญญาณเหอเซี่ยปล้นชิงหนังสุกรผีเสื้อหยก คิดเสียเลิศลอย แต่ไม่ได้ครุ่นคิดว่ามังกร รปิศาจบรรพกาลจะยอมมอบกระดูกให้นางหรือไม่
ส่วนอินเยวี่ยเอ่ยอย่างช้าๆ “สำนักหลิงเถี่ยวเป็นสำนักระดับฟ้าของสมาพันธ์สำนักฟ้าของโลกวิญญาณเหอเซี่ย ท่านที่อยู่หลังภูเขาผู้นั้นกลับเป็นสมบัติล้ำค่าของทั้งโลกวิญญาณ พว วกเขาไม่เหมือนกับโลกวิญญาณอื่นๆ ระหว่างสำนักมิใช่ไร้ความสัมพันธ์ต่อกัน ทว่าทุกสำนักมีสมาพันธ์สำนักฟ้าสั่งการ แม้แต่เข้าสำนักใด หลังจากให้เจ้าตัดสินใจเลือกแล้วค่อยคัดเลือกคน นที่เหมาะสมเข้าสำนัก เป็นสถานที่ซึ่งผู้ฝึกบำเพ็ญคือฟ้าคนธรรมดาคือผู้รับใช้ เป็นโลกวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุด ขอเพียงโลกวิญญาณอื่นมีสิ่งของพวกเขาก็คิดจะทำให้ดียิ่งกว่า”
“สำนักเถี่ยวหลิง…ฮุ่นตุ้น” ความสนใจของจินเฟยเหยาทั้งหมดอยู่ที่ประโยคแรกของเขา เรื่องต่อมาเหล่านั้น นางไม่สนใจเลย
