เติบโตแล้วให้ผลหยวนหยางหลายสิบผล จากนั้นแกนผลหยวนหยางหลายสิบผลนี้ก็เติบโตกลายเป็นต้นไม้อีก สุดท้ายกล ลายเป็นผลไม้นับพันนับหมื่นผล จากนั้นก็เป็นต้นไม้…
บ่นแล้วบ่นอีกอยู่นานมาก แทบบีบให้จินเฟยเหยาบอกว่าจะชดใช้เขา โชคดีที่นางยั้งปากตนเองไว้ได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นคงชดใช้ไม่ไหว ขายตัวเป็นทาสกี่ชาติก็ใช้หนี้ค่าแกนผล ลไม้อันเดียวไม่หมด
“ไม่ต้องคิดคำนวณแล้ว เจ้าก็ถือว่าเป็นน้ำใจแล้วกัน ถ้าอย่างไรก็ทำเหมือนเดิม ข้ากินเนื้อ เจ้านำแกนไป ข้ากินตานศักดิ์สิทธิ์ เหลือแกนไว้ให้เจ้า เจ้าไปปลูกจูเชวี่ยน้อยๆ เหล่า านั้นออกมา” จินเฟยเหยาส่ายศีรษะเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
อินเยวี่ยมองนางอย่างขบขัน “ตานศักดิ์สิทธิ์มีแกนด้วยหรือ?”
“น่าจะมีนะ…” จินเฟยเหยาลูบศีรษะมองไปทางอื่น “ข้าไม่เคยกินตานศักดิ์สิทธิ์ที่กลมเหมือนผลไม้มาก่อน น่าจะมีแกนนะ”
คนทั้งสองพูดคุยกัน จูเชวี่ยบนพื้นยังมีลมหายใจอยู่ พวกเขากำลังหารือกันว่าจะแบ่งสิ่งของอย่างไร ด้วยนิสัยของจินเฟยเหยา ปกติต้องแน่ใจว่าอีกฝ่ายตายแล้ว ทว่าจูเชวี่ยถูกพิ ษของอินเยวี่ยนจนล้มคว่ำ นางตัดใจใช้ทงเทียนหรูอี้แทงเขาไม่ได้ ขนนกที่ดึงออกมาล้วนใช้ยันต์ติดไว้ กลัวว่าบน
