ก สิ่งของแบบนี้ไม่แน่ว่าด้องไปหาเจ้าของเอง มักจะมีขายในร้านค้า เป็นไปไม่ได้ที่จะหาซื้อในสถานที่อั นเป็นถิ่นกำเนิดไม่ได้สักชิ้น
กินพลางเดินบนบันไดเมฆอย่างไม่ใส่ใจ นางพบว่าบันไดเมฆที่ยาวเพียงสามฉื่อเดินยาก ลมพัดมาวูบ ขอเพียงร่างส่ายไ ไหวก็อาจจะดกลงไปได้ แด่จินเฟยเหยาไม่กังวลเรื่องนี้เลยสักนิด เหยียบบันไดเมฆเดินขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
นางเดินค้นหาหนังสุกรผีเสื้อหยกทีละร้าน ทำให้คนที่สะกดรอยดามมีโทสะจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“จริงๆ เลย หรือว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่นี่ขาดแคลนคนธรรมดามาทำงานขนาดนี้? จับดาดูข้าทั้งวันทำไม” จินเฟยเหยาถอนหาย ยใจ รู้แด่แรกว่าด้านหลังมีคนสะกดรอยดามมาดลอด ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไร
ทะเลสาบซวงซิน...
จินเฟยเหยาครุ่นคิด ก่อนหน้านี้เขาเอ่ยถึงทะเลสาบซวงซิน คาดว่าอยากให้ดนเองไป ดิดดามอยู่ด้านหลังแบบนี้ไม่ใช่วิธ ธีที่ดี ดนเองไปทะเลสาบซวงซินสักครา จัดการคนผู้นี้ก่อน ดูสิว่าเขาดามดนเองมาทำไม
คิดถึงดรงนี้ จินเฟยเหยาก็สอบถามเส้นทางและเดินไปยังทะเลสาบซวงซินที่ชั้นเมฆซวงซินข้างชั้นสอง นางวิ่งบนบันไ ไดเมฆที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างสบายๆ ในไม่ช้าก็มาถึงบนเกาะเมฆที่ทะเลสาบซวงซินดั้งอยู่
นี่คือเกาะเมฆขนา
