คนเดินเข้ามาใกล้ทุกที ครู่หนึ่งก็เดินมาถึงเบื้องหน้า คนผู้นั้นหยุดฝีเท้ายืนห่างออกไปห้าก้าว ดวงตาของจินเ เฟยเหยามองดูรองเท้าผ้าสีขาวของเขา เดินอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยเนื้อเน่าเปื่อยและคราบโลหิต กลับยังมีสีขาวหิม มะราวกับของใหม่ ไม่เปื้อนคราบสกปรกเลยสักนิด
คนผู้นี้ถือร่ม เปิดเผยใบหน้าที่ทำให้คนประหลาดใจออกมา
นั่นเป็นใบหน้าขาวซีดเหมือนอ่อนแอ เส้นผมยาวสีขาวใช้ปิ่นไม้สีดำเกล้าผมเสียบไว้ตามใจชอบ ดวงตาของเขาข้างหนึ่ง งสีเทาข้างหนึ่งสีดำ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นนัยน์ตาหยินหยาง
เขาหน้าตาหล่อเหลาสง่างาม หางตาชี้ขึ้นนิดๆ บนใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยนใจดี พยักหน้าให้จินเฟยเหยาเบาๆ “เอ๋ เทาเ เที่ย? สวัสดี พบกันอีกแล้ว”
พยักหน้าทักทายตามมารยาทเสร็จ เขาก็กางร่มเดินต่อ
นี่มันเรื่องอะไรกัน! จินเฟยเหยามองเขาอย่างตะลึงงัน ไม่รู้จักนะ เหตุใดจึงทักทายราวกับคนคุ้นเคย อีกทั้งแค่พ พยักหน้าให้แล้วจากไป ในเมื่อรู้จักก็ต้องพูดหลายประโยคหน่อยมิใช่หรือ!
“อา สหายเซียนโปรดหยุดก่อน” จินเฟยเหยารีบวิ่งตามไปแล้วตะโกนเรียกเขา
บุรุษผู้นั้นหันหน้ามาเอ่ยถามอย่างสงสัย “มีธุระอะไรกับข้า?”
จินเฟยเหยาถูไม้ถูมือ เอ่ยอย่างสงสัยว่า “สหายเซีย
