น เจ้ารู้จักข้าหรือ?”
“รู้จัก พวกเราเคยมีวาสนาพบหน้ากันครั้งหนึ่ง” บุรุษผู้นั้นพยักหน้าเอ่ยอย่างอ่อนโยน
คนผู้นี้เป็นใครกันแน่! จินเฟยเหยาขมวดคิ้วนึกถึงคนที่รู้จักรอบหนึ่ง แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอคนผู้นี้เมื่อ อใด หน้าตามีเอกลักษณ์ขนาดนี้ถึงคิดจะลืมก็ลืมไม่ลง เหตุใดจึงจำไม่ได้เลยสักนิด
“ถ้าสหายเซียนจินไม่มีธุระอะไร ข้าไปก่อนนะ” บุรุษผู้นั้นยืนอยู่ครู่หนึ่งเห็นนางคิดอยู่นานก็นึกไม่ออกจึงเอ่ ยด้วยรอยยิ้ม
“อย่าสิ เจ้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ เจ้าเป็นใครกันแน่” พอจินเฟยเหยาได้ยินก็ไม่ยอม คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอคนรู้จักตนเ เองในโลกวิญญาณเทียนตี้ ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใครจะปล่อยให้เขาไปได้อย่างไร
บุรุษผู้นั้นส่ายศีรษะเอ่ยยิ้มๆ “ข้ายังมีธุระต้องทำ ไม่รบกวนสหายเซียนจินแล้ว”
จินเฟยเหยาเห็นเขาคิดจะไปจึงเดินไปข้างกายเขาและทำหน้าหนาเอ่ยว่า “ข้าว่างไม่มีอะไรทำพอดี สหายเซียนไปจัดการ รธุระเถอะ ข้าเดินทางไปกับเจ้าด้วยก็พอ”
บุรุษผู้นั้นมองนางราวกับคิดอะไรอยู่ จากนั้นเอ่ยอย่างเกรงใจ “ธุระของข้าไม่ค่อยมีอะไรมาก ถ้าสหายเซียนจินอย ยากร่วมทางจะได้เป็นเพื่อนกันพอดี”
“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว” จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ ทำหน้าห
