นาเดินไปพร้อมกับคนผู้นี้
จินเฟยเหยาคิดจะติดตามเขาไป นอกจากสงสัยว่าคนผู้นี้เป็นใครแล้วยังอยากรู้ว่าเขามาที่นี่ได้อย่างไร หากไม่ได ด้สังหารเชื้อพระวงศ์ ต้องมาเส้นทางน้ำแน่นอน นางคิดจะตีสนิทเขายืมเต่าทลายคลื่นออกไปจากที่นี่
“คราวที่แล้วจากกันคราหนึ่งหลายสิบปี คิดไม่ถึงว่าจะได้พบสหายเซียนจินที่นี่ ยังร่าเริงมีอิสระเหมือนเดิม” น้ำเ เสียงของบุรุษกางร่มนุ่มนวล ฟังแล้วทำให้คนสบายใจ
“หลายสิบปี?” จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นครุ่นคิด “พวกเรารู้จักกันที่โลกวิญญาณซิงหลัวหรือ? สามารถบอกชื่อของสหายเซี ยนได้หรือไม่ ดูความทรงจำของข้าสิ นึกไม่ออกจริงๆ”
“ตอนนั้นสหายเซียนจินจากไปอย่างรีบร้อน ข้าไม่ทันได้บอกชื่อ เจ้าไม่ต้องใส่ใจ” บุรุษผู้นั้นเอ่ยเรียบๆ
ข้าจะไม่ใส่ใจได้หรือ! จินเฟยเหยาคิดจะไม่ใส่ใจก็ไม่ได้ คนที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อถึงกับรู้ว่าตนเองเป็นเทาเที่ ย ทั้งยังมองพลังการบำเพ็ญเพียรไม่ออก ไม่ใช่พลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งจนมองไม่ออกทว่าดูไม่ออกเลยสักนิดว่ามีพลัง งการบำเพ็ญเพียร
แต่แค่มองเขาแวบเดียวก็จะรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา ต้องเป็นผู้บำเพ็ญเซียนแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าใช้วิธีอะ ะไรจึงซ่อนพลังบำเพ็ญเพียรทั่วร่างได้ ส
