ราชันภูติ ไม่รู้ว่ามันจงใจหรือไม่ หลังจากมันวาดภาพนั้นก็กลายเป็นภาพวังวสันต์อย่างแท้จริง
ตอนนั้นราชันภูติกำลังนั่งเข้าฌานและหันหลังให้พวกนางตลอด ดูดซับยาที่กินลงไปทำการรักษาบาดแผล ไม่ได้สังเกตว่าคนกำจัดคาถาด้านหลังเปลี่ยนไป พูดไปพูดมา ตัวการสำคัญของเรื่องนี้คือพั่งจื่อ ตอนนี้มันยังมีหน้ามาพูดอีก จินเฟยเหยามีโทสะจนใช้ก้อนหินปาใส่ พั่งจื่อหลบก้อนหินอย่างว่องไวแล้วแบกเสี่ยวหวั่นวิ่งออกไป ทิ้งจินเฟยเหยาที่มีโทสะอัดแน่นให้อยู่ในถ้ำคนเดียว
“ถือว่าเจ้าหนีได้เร็ว ฮึ!” จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเดือดดาลแล้วนั่งลงอีกครั้ง ล้วงกล่องเล็กๆ ที่ได้จากห้องเก็บของในวังหลวงออกมา
นี่เป็นกล่องขนาดเท่าฝ่ามือใช้ไม้วิญญาณสร้างขึ้น ตอนนั้นการรับรู้ของนางกวาดไป มีความรู้สึกชากะทันหัน นางไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน ดังนั้นจึงหยิบเพียงกล่องใบนี้กลับมา
ไม่รู้ว่าด้านในบรรจุสิ่งใดไว้ จินเฟยเหยาใช้พลังวิญญาณคุ้มครองทั่วร่าง แล้วค่อยเปิดกล่องที่ถูกผนึกอย่างเรียบง่ายออกช้าๆ กล่องถูกเปิดออกด้านในเผยให้เห็นกิ่งไม้ขนาดเท่านิ้วมือ
กิ่งไม้เล็กๆ ขนาดหยาบเท่านิ้วหัวแม่มือชิ้นนี้ ดูแล้วธรรมดาอย่างยิ่ง ไม่มีส่วนใดผิดปกติ ขณะที
