้าคฤหาสน์เตี้ยๆ เมื่อใด ตรงประตูที่นี่มีทหารเฝ้าอยู่อย่างหนาแน่น เพียงแค่เห็นนางวิ่งมาก็หวาดกลัวจนหลบหนีไปจนหมด ผู้ใดจะไม่หวาดกลัวสัตว์ปิศาจกินคน
ไม่รู้ว่าด้านในซ่อนของดีๆ อะไรเอาไว้ จินเฟยเหยายกกรงเล็บขึ้นตบ คฤหาสน์พังทลาย สิ่งของก็เปิดเผยออกมา ขวดยาที่บรรจุยาวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนกระจายเกลื่อนพื้น
“เอ๋? นี่คือห้องเก็บของของราชวงศ์?” จินเฟยเหยาสูดดม กลิ่นยาก็ลอยออกมา สายตาของนางมองไปทางอาคารอื่นๆ อีก ใช้อุ้งเท้าโจมตีไม่กี่ทีก็พังทลาย ด้านในมีของวิเศษ อาวุธเวท และศิลาวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนเปิดเผยออกมา
เห็นสิ่งของเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ เหล่านี้ จินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าน่าขำ มีสิ่งของมากมายจริงๆ แม้แต่ยาก็มีหลายหมื่นขวด น่าเสียดายที่เชื้อพระวงศ์พวกนี้ ยอมวางของวิเศษและยาไว้ในห้องเก็บของให้ฝุ่นจับ แต่ตัดใจนำออกมาให้บรรดาทหารใต้บังคับบัญชาใช้ไม่ได้
ประเทศเช่นนี้หากไม่ล่มสลาย แม้แต่สวรรค์ก็ยังทนดูต่อไปไม่ได้
ราชันภูติพาคนติดตามด้านหลังจินเฟยเหยา มองของวิเศษและยาเกลื่อนพื้น ในดวงตาหลงเหลือเพียงความยินดีอย่างบ้าคลั่ง ถ้านำสิ่งของเหล่านี้กลับไปความแข็งแกร่งของเผ่ามารจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ยามต่อกรกับกองทัพ
