มาใหม่อีกเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ห้าร้อยปีเต่าผลักคล ลื่นจึงออกไข่หนึ่งครั้ง ทำให้ไม่เคยมีใครเห็นเต่าผลักคลื่นนอกจากคนของราชวงศ์
“กลัวอะไร แย่งเต่าผลักคลื่นมาตัวหนึ่งก็ใช้ได้แล้ว” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างไม่เห็นมีอะไร ตามที่ว่ามา ถ้านางจะไ ไปจากที่นี่ แค่เอาเต่าผลักคลื่นมาตัวหนึ่งก็พอ ในเมื่อมีเพียงราชวงศ์ที่ครอบครอง เช่นนั้นย่อมต้องแย่งชิงมาหน นึ่งตัว หลังจากใช้แล้วก็มอบให้คนเผ่ามาร เห็นพวกเขายากจนแบบนี้ทำให้คนรู้สึกสงสารจริงๆ
จินเฟยเหยารู้สึกว่าองค์ชายใหญ่ช่างเลือกวันเก่งจริงๆ ห้าวันให้หลังพอดีเป็นวันที่คนเผ่ามารจะมาช่วยราชันภู ติ เขาต้องสู้กับราชันภูติพอดี ในศีรษะของคนผู้นี้คิดอะไรอยู่กันแน่ อยู่อย่างสุขสบายมากไปจึงว่างไม่มีอะไร รทำจริงๆ ถ้าต้องหนีไปก่อน แล้วคาถาบนแผ่นหลังจะทำอย่างไร?
“ข้าว่านะเผ่าของเจ้าคิดหาวิธีกำจัดคาถาได้หรือไม่ คงพาเจ้าไปแบบนี้ไม่ได้กระมัง?” จินเฟยเหยาลูบคาง จ้องมอง งคาถาบนแผ่นหลังราชันภูติแน่วนิ่ง ครุ่นคิดว่าสามารถทำลายได้หรือไม่
“ข้าก็ไม่รู้ คนที่มาถ่ายทอดคำพูดไม่ได้บอก” ราชันภูติก็ไม่แน่ใจ อาศัยระดับขั้นของคนเผ่ามารในเขตภูเขาเหล่า านั้น น่าจะไม่รู้วิธีทำ
