ลายคาถา ถ้าทำลายคาถานี้ไม่ได้ตนเองถูกช่วยกลับไปก็ได้แต่เป็นภาพลักษณ์อันจอมปลอม ใช้ค้ ำจุนความเชื่อมั่นของคนเผ่ามารเท่านั้น
“เจ้าหมุนตัวมาให้ข้าดูหน่อย ถึงข้าจะไม่เชี่ยวชาญนัก แต่อย่างน้อยที่สุดก็รู้มากกว่าพวกเจ้า” จินเฟยเหยาย่อกาย ยลงกวักมือเรียกเขา อาศัยฝีมือกำจัดคาถาแมวสามขา[1]ที่นางเคยเรียนกับปู้จื้อโหยว นางคิดจะทดลองดู ถ้าทำลายค คาถาปลดปล่อยราชันภูติได้เร็วหน่อย ตนเองก็จะได้ผลโสมเร็วๆ แล้วจากไป
ราชันภูติหมุนตัวมาอย่างมีความหวังเล็กน้อย เปิดเผยแผ่นหลังให้จินเฟยเหยา ส่วนนางหยิบก้านหญ้าขึ้นวาดลงบนแผ่ นหลังของเขา ทดลองกำจัดคาถาบนแผ่นหลัง
การกระทำของพวกเขาสองคนไม่ได้หลบๆ ซ่อนๆ ในไม่ช้าก็มีคนวิ่งไปบอกท่านอ๋องจื้อ ท่านอ๋องจื้อส่งเสียงขึ้นจมูกอ อย่างเย็นชา เจ้าพวกนี้ไม่ประมาณตนเองเกินไป คาถานี้ราชครูเป็นคนวาด เขาศึกษาเวทมนตร์คาถามาชั่วชีวิต คนที่วาด คาถาได้ทั่วทั้งอาณาจักรมีเพียงสิบสี่คนที่นำโดยราชครูเท่านั้น
ทุกสิบปีราชครูจะคัดเลือกเด็กน้อยที่มีพรสวรรค์จากในหมู่ประชาชนมาเรียนคาถา หนึ่งพันปีมานี้รับศิษย์เพียงสิบสี คน คนเผ่ามารที่ป่าเถื่อนจะทำลายคาถาของราชครูได้อย่างไร น่าขำจริงๆ
“ให้พวกเ
