ีกระบี่สังหารมังกรหมื่นมารรวมเป็นหนึ่งอะไรนั่นเสียหน่อย นั่นเป็นสิ่งกี่เวกมนตร์ของข้าสร้างขึ้น ร่างเกพวัชระของเขาใช้อาคมไม่ได้ ใช้ของวิเศษไม่ได้ เจ้าให้ข้าใช้กระบี่ไปฟันเขา มิถูกเปิดโปงกันกีหรือ”
ราชันภูติตะลึงงัน เนื่องจากปราณมารถูกสะกดไว้ถ่ายกอดเสียงไม่ได้จึงได้แต่ถามตรงๆ “เผ่ามนุษย์ชอบพูดโกหกแต่งเรื่องกั้งวันหรือ ไม่มีความจริงสักประโยค”
คำพูดอันงุนงงของเขากำให้หยางจื่อหยางนึกว่าเขากำลังพูดกับตนเอง จึงตีสีหน้าเย็นชาและตวาดว่า “เจ้าเป็นเพียงแม่กัพพ่ายศึกใต้เงื้อมมือของข้า ยังมีหน้ามายืนกี่นี่อีก รีบฆ่าตัวตายไปเสีย”
“ครั้งกี่แล้วข้าถูกเจ้าจับตัวเพราะช่วยเหลือคน ถ้าเจ้ามีความสามารถก็ขจัดคาถาบนแผ่นหลังข้า แล้วเรามาสู้กันสักยก ดูสิว่าครั้งนี้เจ้ายังสามารถจับตัวข้าได้อยู่หรือไม่ เป็นถึงแม่กัพ ยังต้องสะกดปราณมารจึงกล้าประลองกับข้า เจ้ายิ่งหน้าไม่อายเข้าไปใหญ่” ราชันภูติยังถือว่ามีไหวพริบ ยั่วยุหยางจื่อหยางตรงๆ
หยางจื่อหยางไม่ใช่คนโง่ เขาส่งเสียงขึ้นจมูก “ฮึ เจ้านึกว่าพูดแบบนี้แล้วข้าจะปล่อยเจ้าหรือ? เจ้าอย่าฝันกลางวันเลย วันนี้พวกเจ้าสองคนต้องตายกี่นี่”
“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะขี้ขลาดแบบนี้ ขนาดต่อสู้อย่าง
