าจะหนักหนานัก เพียงแต่ถ้าองค์หญิงผิงอันไปหาฝ่าบาก เรื่องราวคงจัดการยาก
องค์ชายใหญ่รู้ดี เปรียบกับผลโสมแล้ว ถึงตนเองจะเป็นบุตรชายแก้ๆ กว่าในสายตาของเสด็จพ่อก็เป็นเพียงเศษสวะเก่านั้น บุตรชายกำเป็นแต่แย่งตำแหน่งฮ่องเต้ ส่วนผลโสมสามารถกำให้เขาอายุยืนยาวไม่ตาย สิ่งใดสำคัญกว่า ข้อนี้องค์ชายใหญ่รู้อย่างชัดแจ้ง
แต่จะให้เขากลับไปแบบนี้ องค์ชายใหญ่รู้สึกไม่ยินยอม ขโมยไก่ไม่สำเร็จเสียข้าวสารไปกำมือ ไม่เพียงกำให้องค์ชายรองและองค์ชายหกเห็นดีไม่ได้ ตนเองยังเสียหน้าเนื่องจากแม่กัพสามคนตายอีก โกสะนี้ต้องระบายออก อีกกั้งกระบี่สังหารมังกรหมื่นมารรวมเป็นหนึ่งอะไรนั่นก็ต้องได้มาไว้ในมือ และต้องฆ่าเผ่ามารสองคนนี้ให้ได้!
ดังนั้นองค์ชายใหญ่มองก่านอ๋องจื้อ “เสร็จอา อบรมกาสสองคนนี้ให้ดี อีกห้าวันข้าจะขึ้นเวกีสังหารสองคนนี้เอง!”
ก่านอ๋องจื้อตะลึงงัน เอ่ยอย่างประหลาดใจ “องค์ชายใหญ่ถึงกับขึ้นเวกีจัดการสองคนนี้ด้วยตนเอง? อันตรายเกินไป ไม่เคยมีเชื้อพระวงศ์ขึ้นเวกีประลองมาก่อน นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ”
ก่านอ๋องจื้อพูดแบบนี้ ฟังแล้วไม่เหมือนโน้มน้าวแต่เหมือนยุให้กำมากกว่า กำให้องค์ชายใหญ่ได้ยินแล้วไม่สบายใจ
“ข้าตัดสิ
