้เจ้าตายหรอก ต่อให้กินคนในเมืองห หลวงทั้งหมด ข้าก็จะเหลือเจ้ากับองค์หญิงผิงอันไว้”
หลายวันนี้ราชันภูติต้องทนฟังคำพูดไร้สาระของนาง คิดไม่ถึงว่าในเวลาเช่นนี้นางยังไม่จริงจังเหมือนเ เดิม
“จริงสิ ข้าลืมบอกเจ้าไป ข้าไม่ใช่เผ่ามาร ข้าเป็นเผ่ามนุษย์ ทั้งยังเป็นเผ่ามนุษย์ที่กินคนด้วย อยู่ที่โลกอื่น ทั้งสองเผ่าเห็นข้าก็แค้นจนเข้ากระดูก ถึงขั้นที่ทุกคนตะโกนบอกให้ทุบตี” จินเฟย เหยาส่งยิ้มให้เขา
ราชันภูติตะลึงงัน เผ่ามนุษย์! เป็นเผ่ามนุษย์ที่เขาเกลียดชังที่สุด ทว่าเหตุใดบนศีรษะจึงมีเขา หรือ อว่าเป็นเขาปลอม
ฆ่า หรือไม่ฆ่า!
เขาตะลึงงัน แต่กลับจำได้ว่าจินเฟยเหยาบอกว่าตนเองเป็นเผ่ามนุษย์ที่กินคน เรื่องนี้ทำให้เขาไม่ เข้าใจอย่างยิ่ง หรือว่าเผ่ามนุษย์บ้าคลั่งจนถึงขั้นนี้จริงๆ เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง ไม่เพียงสังหาร เผ่ามารแม้แต่เผ่าพันธุ์ของตนเองก็สังหารด้วยหรือ?
“ตะลึงงันทำไม ลุยสิ” จินเฟยเหยาไม่สนใจว่าราชันภูติคิดอะไร ให้ทงเทียนหรูอี้กลายเป็นดาบสองเล่ม ถืออยู่ในมือ พุ่งปราดเข้าใส่แม่ทัพเผ่ามนุษย์สามคนนั้น
“หา!” ราชันภูติชะงัก ยังไม่ได้จุดพลุให้เริ่มประลองเลยเหตุใดจึงพุ่งออกไปแล้ว
จินเฟยเหยาปราดออก
