ยาสังหารผู้บำเพ็ญเซียนมาเยอะ ตอนกลายเป็นเทาเที่ยยิ่งกินมากกว่านั้น คนจำนวนมหาศาลล้วนตกลงท้องนาง ดังนั้นปราณแห่งการเข่นฆ่าจึงหนาแน่นและเข้มข้นมากกว่าคนอื่นๆ ถ้านับเพียงแค่ฆ่าคน เกรงว่าปราณแห่งการเข่นฆ่าบนร่างนางต้องใช้ชีวิตคนหลายแสนสร้างขึ้น
เวลานี้ท่านอ๋องจื้อหวาดกลัวสุดขีด เขาไม่ใช่แม่ทัพ ไม่ต้องเข้าสนามรบ ฝึกบำเพ็ญตั้งแต่เล็กจนโตเพียงเพื่อให้มีชีวิตยืนยาว ปกติสังหารแค่ทาสและสนมที่ไม่เชื่อฟังเล่นๆ ไม่กี่คน ไม่เคยประมือกับผู้บำเพ็ญเซียนเลย แม้แต่องค์ชายสามผู้โง่งมยังมีประสบการณ์มากกว่าเขา อย่างไรผู้อื่นก็เคยต่อสู้กับผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ ถึงตายแล้วแต่ก็นับว่ามีประสบการณ์
“ไสหัวออกไป อย่าให้ข้าเห็นเจ้าอีก ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้มังกรทองคุ้มกายปรากฏตัว” จินเฟยเหยาด่าทออย่างดุร้าย
ท่านอ๋องจื้อถูกลูกน้องพยุงออกไปแบบเสียหน้าอย่างหนัก จินเฟยเหยาหันมาถลึงตาใส่ราชันภูติ “เจ้าคนไร้ประโยชน์ ราชวงศ์สวะปัญญาอ่อนแบบนี้ถึงกับทำให้พวกเจ้าเป็นทาสมาสี่พันกว่าปี พวกเขามีพลังบำเพ็ญเพียรเสียเปล่า ยังสู้เด็กน้อยที่ถือดาบฆ่าฟันคนหนึ่งไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าพวกเจ้าทำบ้าอะไรอยู่!”
“…” ราชันภูติถูกด่าทอจนพูดไม่ออกสัก
