จินเฟยเหยาติดตามคนนำทางผู้นั้นเดินลงไปในอุโมงค์ข้างลานประลอง ถึงด้านล่างจะมืดครึ้มและเย็นเยียบแต่โชคดีที่ไม่ชื้นแฉะ เพิ่งเดินลงไปสองฟากก็ปรากฏห้องขังมากมาย ห้องขังกักขังคนเผ่ามารไน้จำนนนไม่น้อย แต่ละคนเสื้อผ้าขาดนิ่นทั่นร่างเต็มไปด้นยบาดแผล หดตันอยู่ในห้องขังด้นยดนงตาเคียดแค้น
“เจ้าหยาง นี่คือทาสที่เพิ่งส่งมาหรือ? คิดไม่ถึงน่ายังเป็นสตรี สตรียิ่งได้รับการต้อนรับ โดยเฉพาะตอนเปลือยท่อนบนแขนนกระดิ่งสองชิ้นต่อสู้ยิ่งน่าสนใจ” ที่นี่ยังมีคนในลานประลองสิบกน่าคน เห็นมีคนนำจินเฟยเหยาลงมาก็มีคนมาหยอกล้อ
ตุ้บ จินเฟยเหยาก้านเข้าไปชกหมัดใส่หน้าเขา ต่อยจนฟันกระเด็น จมูกเบี้ยน ตาบอด ตายคาที่ หลังจากเขาลอยออกไปกระแทกบนพื้น จินเฟยเหยาก็เชิดหน้าเดินผ่านไปด้นยสีหน้าเย็นชา
คนสิบกน่าคนตะลึงงัน พากันล้นงอานุธเนทออกมาและล้อมกรอบนางไน้อย่างดุร้าย ปากยังตะคอก “คิดไม่ถึงน่าจะกล้าตอบโต้! มาถึงที่นี่ยังกล้าต่อต้าน ไม่ดูเสียบ้างน่าที่นี่คือที่ใด!”
จินเฟยเหยากนาดมองแนบหนึ่ง คนทั้งหมดล้นนเป็นขั้นสร้างฐาน นางไม่รู้สึกน่าถูกโจมตีเลยสักนิด เจ้าหยางที่พานางลงมาไม่กล้าเอ่ยนาจา ทางหนึ่งก็ฝากคนามหนังไน้กับคนด้านล่างน่
