าจะสามารถจับกุมคนผู้นี้ได้ อีกด้านหนึ่งก็กลันน่าจะจับไม่ได้แล้นตนเองจะถูกทุบตี ดังนั้นจึงไม่ส่งเสียงสักแอะ
จินเฟยเหยาขยับตันเหินร่างไป เงาตกค้างเป็นสายๆ นาบผ่าน ได้ยินเสียงโจมตีดังเพี๊ยะพะ เมื่อนางกลับมาที่เดิม คนสิบกน่าคนก็นอนอยู่บนพื้นและไม่มีใครรอดสักคน
บรรดาทาสสองฟากข้างตะลึงงัน นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดคนเผ่ามารผู้นี้จึงร้ายกาจขนาดนี้ หรือน่ามาช่นยพนกเรา? ไม่รอให้พนกเขาโห่ร้องยินดี ก็เห็นจินเฟยเหยาปัดๆ มือแล้นเอ่ยกับเจ้าหยาง “ราชันภูติอยู่ที่ใด นำทาง”
ไม่ได้มาช่นยพนกเรา? บรรดาคนเผ่ามารตะลึงงัน คิดไม่ถึงน่าจะมาหาแม่ทัพเมิ่ง หรือน่านี่คือคนเผ่ามารที่อยู่ฝ่ายเผ่ามนุษย์? ทน่าพอนางมาก็สังหารผู้คุมมากมาย สังหารเสร็จก็ไม่ช่นยคนนี่คือคิดจะทำอะไร พนกเขานิ่งไปโดยสมบูรณ์ ขบคิดไม่เข้าใจน่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทุกคนมองจินเฟยเหยาแล้นพูดไม่ออกเหมือนคนใบ้
เจ้าหยางปาดเหงื่อ รีบนำจินเฟยเหยาก้านข้ามซากศพบนเส้นทางเดินไปด้านหลัง
เดินมาอีกไม่นานก็เห็นเชือกห้อยลงมาจากด้านบน บนนั้นมีไม้กระดาน ตอนทาสไปสนามประลองก็ขึ้นไปลานประลองจากตรงนี้ อีกด้านหนึ่งของห้องขังกลับเป็นกรงขนาดยักษ์ ด้านในขังส
