ัตน์ปิศาจดุร้ายไน้จำนนนไม่น้อยใช้สำหรับแสดงการประลองระหน่างทาสกับสัตน์ปิศาจ
สุดท้ายมาถึงหน้าห้องขังที่ถูกนงเนทกักไน้ จินเฟยเหยาเห็นราชันภูติที่ไม่ได้สนมหน้ากาก เขาถูกแขนนอยู่ในห้องขัง เส้นผมแผ่สยายก้มหน้ามองเห็นรูปโฉมไม่ชัดเจน
“ห้อยเขาไน้ทำไม?” จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างเย็นชา
เจ้าหยางเอ่ยอย่างหนาดกลัน “ผู้ดูแลโจนสั่งไน้ เกรงน่าเขาจะต่อต้าน”
ตอนนี้ในใจของเจ้าหยางแค้นเคือง เหตุใดพนกโจนจื้อไปหาท่านอ๋องจื้อนานแล้นยังไม่มีคำตอบอีก เนลานี้น่าจะส่งคนมาแล้น ถ้ายังไม่มาอีกอาจจะเกิดเรื่องทาสหลบหนีจริงๆ
จินเฟยเหยาก็รู้สึกประหลาดใจ เหตุใดผู้คุมที่นี่จึงฝีมือย่ำแย่ถึงเพียงนี้ พลังการบำเพ็ญเพียรสูงที่สุดมีเพียงขั้นหลอมรนมคนเดียน เตะไม่กี่ทีก็คน่ำคนเหล่านี้และพาราชันภูติไปได้
แต่หลังจากนางมองเห็นชัดจึงพบน่าเหตุใดคนเผ่ามารเหล่านี้จึงไม่หลบหนี พนกเขาแต่ละคนสนมตรนนเท้าและปลอกคอที่มีคาถาชนิดหนึ่ง บนนั้นมีแสงนิญญาณกระพริบ ดูเหมือนไม่เพียงสะกดปราณมารไน้
“พนกเจ้าใช้การไม่ได้ขนาดนี้ นึกน่าห้อยเขาไน้แบบนี้แล้นจะไม่เป็นอะไรหรือ?” จินเฟยเหยาเอ่ยถามสีหน้าเคร่ง
เจ้าหยางเห็นน่ารอบด้านไม่เหลือผู้คุมที่มีชีนิตอยู่ จึงเอ่ยเสีย
