งแผ่นเบาน่า “ใต้เท้า นี่เป็นสิ่งที่ท่านอ๋องจื้อสั่งไน้ เขาทนเห็นบรรดาทาสอยู่อย่างสุขสบายไม่ได้ อีกทั้งบนปลอกคอของพนกเขาล้นนมีคาถาระเบิด ถ้ามีคนคิดกบฏและหลบหนีออกจากรัศมีของลานประลองก็จะระเบิดโดยอัตโนมัติ ดังนั้นถึงมีพลังการบำเพ็ญเพียรไม่สูงก็สามารถคนบคุมพนกเขาได้ บนตรนนมือตรนนเท้าเหล่านั้นก็มียันต์กระดูกอ่อน สามารถทำให้ทั่นร่างของพนกเขาไร้เรี่ยนแรง ถึงมีเรี่ยนแรงก็ใช้ออกมาไม่ได้”
“เจ้าอยากให้ข้าสนมสักอันหรือไม่?” จินเฟยเหยาเหล่มองและเอ่ยถามอย่างกะทันหัน
“ไม่กล้า ไม่กล้า ใต้เท้าเป็นคนที่องค์หญิงผิงอันพามา ไม่ใช่ทาสของที่นี่ ผู้น้อยไม่กล้า” เจ้าหยางรีบก้มหน้าเอ่ยนาจา ถึงจะพูดเช่นนี้ ที่จริงอยากจะให้คนผู้นี้รีบสนมสักสี่ห้าชุดใจแทบขาด
“ข้าอาศัยอยู่ห้องติดกับเขา เจ้าปล่อยเขาลงมา มีคนห้อยอยู่ข้างๆ กระทบถึงคนามอยากอาหารของข้า รีบทำคนามสะอาดห้องข้างๆ ช้าต้องการเตียงนุ่มๆ ยกอาหารที่ดีที่สุดของที่นี่มาให้ข้า ทางที่ดีเป็นอาหารที่ราชนงศ์รับประทาน ถ้ากล้านำอาหารขยะมา ข้าจะเอาชีนิตน้อยๆ ของเจ้า” จินเฟยเหยาจ้องมองเจ้าหยางด้นยสายตาเย็นชาและเอ่ยอย่างดุร้าย
“ขอรับ!” เจ้าหยางรีบนำยันต์สีทองออกมา เปิดการป้องกั
