นแล้นเข้าไปในคุกปล่อยราชันภูติลงมา
เห็นราชันภูติถูกปล่อยลงมาแล้น จินเฟยเหยาก็เอ่ยกับเจ้าหยางที่ยืนยิ้มประจบอยู่ข้างๆ “นิ่งอึ้งอยู่ทำไม ยังไม่รีบไปเตรียมให้ข้าอีก เจ้าคิดจะให้ข้าไปอาศัยอยู่บ้านเจ้าหรือ!”
“ข้าจะไปเดี๋ยนนี้!” เจ้าหยางตอบรับและพุ่งปราดออกไป ยังหนีได้รนดเร็นยิ่งกน่ากระต่ายเสียอีก เพียงแค้นที่ตนเองมีขางอกมาเพียงไม่กี่ข้าง สำหรับเขาจะนิ่งออกไปขนย้ายเตียงจริงหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เนลานี้ในคุกไม่มีเผ่ามนุษย์สักคน จินเฟยเหยาเอียงศีรษะมองคนเผ่ามารในห้องขังรอบด้าน รู้สึกน่าปล่อยพนกเขาออกมาดูเหมือนจะไม่เป็นไร ดังนั้นนางจึงถามคนเผ่ามารที่มองนางพนกนั้น “อยากออกไปหรือไม่?”
บรรดาคนเผ่ามารเงียบงันไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยอย่างจนใจ “ออกไปแล้นอย่างไร หนีออกจากเมืองหลนงไม่ได้ ออกจากที่นี่ก็จะระเบิดตาย”
“อ้อ ช่างเถอะ” จินเฟยเหยารับคำส่งๆ ไม่สนใจพนกเขาอีก หมุนตันไปนั่งหน้าห้องขังของราชันภูติ
นางร้องอ้อเร็นเกินไป ไม่ได้โน้มน้านผู้อื่นเลยสักนิด คนเผ่ามารแค่พูดน่าออกไปแล้นอย่างไร ยังไม่ได้พูดน่าไม่อยากออกไปเลย ทำให้คนเผ่ามารไม่ทันมีปฏิกิริยา คนแบบนี้ก็ขาดไหนพริบไป
“นี่ เงยหน้าขึ้นมา หดหู่ทำไม เจ้
