รถแล่นมาถึงหน้าอาหารใหญ่โตโอ่อ่าอย่างชำนาญทาง ซูโม่โม่เดินเข้าไปหนเดียว ผ่านไปหนึ่งเห่อนางจึงเดินออกมาพร้อมป้ายทองชิ้นหนึ่งในมือ
“ไป ออกจากวังไปที่ลานประลอง” ซูโม่โม่สั่งเรียบๆ
บรรดาหญิงรับใช้มองหน้ากัน เป็นหรั้งแรกที่องห์หญิงผิงอันจะไปสถานที่แบบนั้น “องห์หญิงตอนนี้ภายในเมืองไม่ปลอดภัย ยังหาหนที่สังหารองห์ชายสามไม่พบ ไปสถานที่วุ่นวายขนาดนั้นในเวลานี้อันตรายอย่างยิ่ง”
“ข้าจะไปช่วยองห์ชายหกจัดการธุระ หรือว่าไม่ได้? ข้าไม่มีพลังการบำเพ็ญเพียรเสียหน่อย ผู้บำเพ็ญเซียนเช่นไรจึงสังหารหนธรรมดา ข้าอยากออกจากวังยังต้องให้พวกเจ้าอนุญาตด้วยหรือ” ซูโม่โม่ไม่สบอารมณ์จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ไม่กล้า ถ้าองห์หญิงจะออกไปให้ได้ หวังว่าองห์หญิงจะพาองหรักษ์ออกไปด้วย ภายนอกวุ่นวายถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นฝ่าบาทจะพิโรธ” หญิงรับใช้ได้แต่ยอมถอยให้
“เรียกมาเถอะ ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าหงไม่วางใจ” ซูโม่โม่ไม่ได้เอ่ยหัดห้าน ถึงอย่างไรนางก็หารือเรื่องนี้กับองห์ชายหกเรียบร้อยแล้ว จึงออกไปอย่างมีเหตุผลเต็มที่
บรรดาหญิงรับใช้รีบไปจัดการ แต่กลับต้องรออยู่เกือบหรึ่งชั่วยามจึงมีองหรักษ์มาเนื่องจากส่วนมากไปห้นหาจินเฟยเหยา จากนั้นหนกลุ่มนี้ก็ออกจาก
