อนเดิมก็เห็นจินเฟยเหยากำลังยืนอยู่หน้าต้นผลโสม กอดอกมองดูต้นไม้อย่างละเอียด
เส้นผมยาวสีดำของนางแผ่สยายลงมาทั้งหมด บนศีรษะมีเขาโค้งงอขนาดเท่าฝ่ามือหนึ่งคู่ บนเขาสวมวงแหวนสีเงิน จินเฟยเหยาเห็นซูโม่โม่มาก็หมุนตัวไปส่งยิ้มให้
“เป็นอย่างไร ลักษณะเช่นนี้ไม่มีปัญหากระมัง เจ้าก็บอกว่าวงห่วงสีเงินบนเขาของข้าเป็นของวิเศษสะกดปราณมาร แต่ทางที่ดีเจ้าเตือนคนอื่นว่า ข้าอารมณ์ไม่ดี อย่าลงมือลงไม้กับข้า”
“เหมือนจริงๆ เขาคู่นี้เหมือนของจริงอย่างยิ่ง” ซูโม่โม่จ้องมองเขาบนศีรษะของนาง ในใจรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง
ถึงแม้นางมีชีวิตอยู่มาสี่พันกว่าปี ทว่าอยู่ในวังตลอด ขนาดฮ่องเต้ของอาณาจักรหลงเวยยังมีเรื่องที่ไม่รู้มากมาย นางยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่ ซูโม่โม่มองทะลุธรรมชาติของมนุษย์ได้จริงๆ นางมองจินเฟยเหยาแวบเดียวก็เห็นคาวโลหิตและการเข่นฆ่าจำนวนนับไม่ถ้วน
อีกทั้งพลังการบำเพ็ญเพียรก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้านาง แต่นางกลับมองทะลุสถานที่ซึ่งมีหมอกดำปกคลุมไม่ได้ ขอเพียงมองทะลุหมอกดำจะมีการเข่นฆ่าทั่วท้องนภาปรากฏขึ้นทำให้ซูโม่โม่ตัวสั่นสะท้านทั้งๆ ที่ไม่หนาว
ไม่ว่าคนเบื้องหน้าจะเป็นใคร ขอเพียงช่วยราชันภูติออกมาได้ ซูโม่โม่
