ก็ยอมเชื่อใจนาง
“เขานี้ข้าแปะเอง เลียนแบบจากคนเผ่ามารที่คลุกคลีกันมานาน” จินเฟยเหยาย่อมไม่บอกนางว่านี่คือเขาใหม่ของเทาเที่ยที่ใช้เวลาเกือบร้อยปีจึงงอกออกมา
ซูโม่โม่นำเสื้อคลุมออกมาคลุมตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าจึงพาจินเฟยเหยาออกจากสวน สวนอยู่ด้านหลังวังวั่นโซ่วซึ่งเป็นที่พำนักของนาง ดังนั้นหญิงรับใช้ประจำตัวล้วนอยู่ด้านหน้า โดยพื้นฐานด้านหลังไม่มีคนกล้าเข้ามา
ทั้งสวนมีการป้องกันไม่ให้คนบุกเข้ามา ทว่าซูโม่โม่กลับมีกุญแจควบคุมการป้องกันของสวน ปกติตอนไปดูราชันภูติประลอง นางล้วนเปลี่ยนชุดปีนกำแพงออกมาและหนีไปมองดูเงียบๆ เนื่องจากนางอาศัยอยู่ในวังวั่นโซ่วมานาน ขนาดขุนนางใหญ่หลายคนก็ยังไม่เคยเห็นนาง ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าประชาชนจะจดจำนางได้
คนทั้งสองออกจากสวนมาถึงหน้าวังวั่นโซ่วก็พบหญิงรับใช้ของซูโม่โม่ หญิงรับใช้เหล่านั้นเห็นด้านหลังนางมีคนสวมเสื้อคลุมทั้งตัวปิดบังใบหน้าหมดก็ตกตะลึง
ไม่รอให้พวกนางแตกตื่น ซูโม่โม่ก็เอ่ยอย่างสงบนิ่ง “นี่คือคนเผ่ามารที่แม่ทัพเจิ้นกั๋วจับตัวได้ ให้คนส่งมาให้ข้าเล่นโดยเฉพาะ พวกเจ้าไม่ต้องแตกตื่น”
ได้ยินว่าแม่ทัพเจิ้นกั๋วเป็นคนส่งมา บรรดาหญิงรับใช้ก็สงบลง ผู้ใดไม่รู้บ้
