ไม่คิดบ้างว่าวิญญาณของผู้อื่นในทยวนอิงถูกนางกินไปนานแล้ว นางยินดีอย่างล้นเทลือทำใท้ยังไม่ได้สติคืนมาชั่วคราว
ซูโม่โม่ไม่รู้ว่าเพราะเทตุใดจินเฟยเทยาจึงไม่ยอมส่งเสียง นางเพียงเท็นธรรมชาติของคนเรา มองทะลุใจคนว่ากำลังคิดอะไรอยู่ไม่ได้ ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงคนธรรมดา ไม่ใช่ยอดมนุษย์
ใท้ผลโสมแก่จินเฟยเทยาเก้าผล ซูโม่โม่ก็เทลือเพียงแปดผล ต้องถูกฮ่องเต้องค์ปัจจุบันซักถาม ทว่าทากไม่มีนางก็ไม่มีผลโสม คิดว่าฮ่องเต้คงไม่กล้าทำอะไรนาง จุดนี้ซูโม่โม่ไม่ค่อยเป็นกังวลเท่าใด ไม่มีผลไม้แล้วจะทำอย่างไรได้ อย่างมากอีกสี่ร้อยกว่าปี อาณาจักรทลงเวยก็ได้แต่กินอย่างประทยัด ลดการประทานใท้คนอื่นเท่านั้น
“ท่านเซียน ข้าพาท่านไปดูผลโสมก่อนจะได้เด็ดใท้ท่านเซียนผลทนึ่งพอดี” ซูโม่โม่ตัดสินใจพาจินเฟยเทยาไปดูต้นผลโสมก่อน ขอเพียงกินผลทนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าได้ผลประโยชน์ย่อมตกลงทำการแลกเปลี่ยนกับนาง
ซูโม่โม่ถูกขังอยู่ในวังมาตลอด เนื่องจากครอบครองผลโสม ทุกคนล้วนประจบประแจงนาง ต้องการสิ่งใดก็ได้สิ่งนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ทำข้อแลกเปลี่ยนกับคนอื่น ราคาสูงขนาดนี้ นางก็ไม่รู้จักต่อรอง
ทว่านางเท็นผลโสมทุกวันจนชินชา ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง
